Takker for svar! Når det gjeld Criminal er det litt variabelt kor mykje eg liker dei ulike historiane, sidan dei alle er så sjølvstendige (tenk Sin City, om du har lese det -- det hoppast fram og tilbake i tid og det er av og til bikarakterar i ein serie dukkar opp som hovudpersonar i ein seinare e.l., men det er aldri pågåande historiar frå bind til bind), men dei tidlegaste var jamt over dei eg har likt best, etter hugsa: Coward, Lawless, The Dead and the Dying og Bad Night. Vil tru sidan dei var fyrstre fire paperback-samlingane er det sikkert mange av dei i den fyrste tjukkare samlinga du måtte komme over.
Sei ifrå kva du tykkjer om Kill or Be Killed, når du fullfører! Eg likte underleg nok midten best, ser eg -- eg skreiv ikkje notatar, diverre, men eg ser på LibraryThing at eg gav bind 1 og 4 fire stjerner og bind 2 og 3 fem stjerner. Heh. Fire er jo likevel veldig bra det òg, då.
Hva leser du for tiden? II
Moderators: Lothair Mantelar, Sauegjeteren, Loki
Re: Hva leser du for tiden? II
Obdormio wrote:Eg må stå opp og gå på skulen i morgon.
Det veit eg slett ikkje om eg er mentalt førebudd på.
WoTle wrote:Meir av dette og mindre av Lan som pissar medan Alanna ser på, takk!
Asphyxiate wrote: #justice4Glûg!!
Re: Hva leser du for tiden? II
Og medan me ventar på jul, oppdaterar Loke har-lese-lista si:
Tongues of Serpents av Naomi Novik, som eg nemnte sist. Dette er, diverre, ei av dei svakare bøkene i serien (så langt verkar det som om annakvar bok er mindre fengande enn resten), men den er mykje betre skreve enn dei tidlegare svakare bøkene -- og unngår til og med hovudproblema til og med dei betre bøkene tidleg i serien sleit med (stadige problem som blir introdusert for så å bli løyst for lett, av seg sjølv og/eller utan særleg kostnad for hovudpersonane var hovudklagen min, og det er det etter kvart omtrent ikkje meir av, heldigvis). Så det var likevel relativt gøy og koseleg lesing. Men den mangla plott å snakke om, og det var tydeleg veldig tidleg, så det skada framdriftsviljen min ein del.
Special Time Edition: The Muppets - Funny, Wise, Beloved - Forever
Plukka denne opp i eit apotek på eit innfall fordi særleg kona er veldig glad i Muppetene. Ganske bra artikkelsamling, lett blanding av klassiske artiklar opp gjennom åras laup og nye skrevne for dette bladet. Kunne nok tenkt meg at filmane fekk meir tekst og mindre bilete (digre tosidiger skjermbilete og eit halvt avsnitt tekst følest som ... feil vektlegging) og at me fekk ei liknande oversikt over fjernsynsprosjekta som me fekk av kinofilmane, men elles eit godt, vellaga og interessant magasin.
The Aeneid av Virgil.
Dette har vore eit skjemmande hol i både bokhylla og lesehistorikken min, så det var fint å endeleg snuble over den i ein brukthandel å få retta på det. I etterkant ser eg at eg nok skulle spandert på meg ei ny utgåve -- det var slett ikkje så lett å følgje alt i ei utgåve fullstendig utan fot- eller endenotar for å forklare obskure referansar eller kallenamn. Og store deler, særleg frå midten av boka av, vart for kjedelege for meg, med endelause skildringar av kampscenar mellom folk historia slett ikkje hadde gjort nok arbeid for å investere meg i. Men for eit to tusen år gamalt verk, slett ikkje verst. Særleg var det doble historienivået der ein følgjer både daudelege og dei realpolitiske manøvreringane til gudane (som så mykje anna her, akkurat som hjå Homer) veldig tøft. Kjekt å endeleg ha fått lese den, i alle fall!
Søkemotoriserte meg òg nyleg fram til to små tilfeldig valte eventyr fordi eg trengde inspirasjon om dommar-relaterte historiar, The Judgment of Shemyaka og The Judge and the Devil, begge var ganske lesverdige!
Elles har det som vanleg gått i teikneseriar medan eg pløyer meg gjennom neste Malazan-roman:
Batwoman: To Drown the Worldav J. H. Williams III, W. Haden Blackman Trevor McCarthy og Amy Reeder. Truuur kanskje eg las denne digitalt i si tid, men eg snubla over den brukt og kunne ikkje motstå. Williams' Batwoman leverer vanlegvis, og dette er ikkje noko unntak. Kunne nok tenkt meg litt mindre ikkje-lineær utforsking av store konspirasjonar og litt meir karakterutforsking, men slett ikkje skuffande på noko vis, trass i høge forhåpningar.
The Hedge Knight II: Sworn Sword av Ben Avery, Mike S. Miller og George R.R. Martin. Var den opphavlege kortromanen så bra som dette? Eg hugsar søren meg ikkje, men i så fall er det langt og vel på tide med ei omattlesing. Dette var ei knallgod forteljing av ei ganske god historie.
Donald Duck: Vacation Parade av Federico Bertolucci og Frédéric Brémaud. Dette radarparet har briljert med LOVE-serien der dialoglause teikneserieromanar med nydelege illustrasjonar følgjer diverse dyr gjennom ein dag eller to, så ektefellen kjøpte meg denne som ei overrasking. Ei original historie som openbart (og effektivt) forsøker attskape slapstickdramaet i klassiske Donald Duck-teiknefilmar, og òg her klarar dei seg fullstendig utan dialog. Kjapp lesing, vakre teikningar. Men historia er, naturleg nok, neppe det mest minneverdige, så ein må ha ein viss førehandskjærleik for klassisk Donald Duck her. (Det har openbart eg.)
Nottingham: The King's Ransom [La rançon du roi] samt Nottingham: The Hunt [La Traque] av Denis Béchu, Emmanuel Herzet, Vincent Brugeas og Erica Olson Jeffrey. Ei Robin Hood-attforteljing med eit par gode vriar, typisk fransk-belgisk kombinasjon av grimt realistiske valdsgjerningar, historieliner og kjeltringar kombinert med vakre teikningar og ispedd uventa augneblinkar av lun eller tøysete humor. Ikkje av det beste eg har lese i sjangeren, men godt over snittet. Har allereie tinga meg bind 3 saman med siste julegåvehandelbestillinga!
Romance in the Age of the Space God av Stephan Franck. Har lese denne før, digitalt, men då me støtta ein Kickstarter for Francks pågåande noirserie Palomino var eit fysisk eksempar tilgjengeleg som eit tillegg, så då slengde eg den med. Veldig tydeleg og kanskje tidvis litt kleint påverka av å ha vore skreve underpandemien og Trump I-presidentskapet, men ekstremt vellaga, og skikkeleg god bruk av den snåle tittelen. Var vel verdt attsynet og kjøpet.
Las så ein del gratishefter frå Outland på Trick-or-Read-kampanjen dei hadde rundt allehelgensaften. Lite som imponerte særleg, men «More Weight: A Salem Story» i Hallowed Hauntings-antologien verka som ei veldig interessant og ambisiøs forteljing med tre ulike teikneseriar for tre relaterte plott i tre ulike tidsaldrar, der dei groteske handlingane i hekseprosessane verkeleg ser ut til å komme til si rett. Eg var òg veldig nøgd med klassisk superhelt-utvalet: Venom: Lethal Protector #1 og Batman: Year Two #1 heldt seg begge veldig godt. Og av dei nye tinga ser både Batman and Robin: Year One #1 og Absolute Batman #1 til å leve opp til dei gode rykta sine.
Nytt album av Idefix og de ukuelige: Drama i manesjen! [Les Irréductibles font leur cirque] av C.Bcconnier, Y. Coulon, S. Lecocq, D. Etien, P. Fenech og Rudy. Eg les nok desse mest av merkevarelojalitet og komplettisme, men om ein liker enkel og lystig slapstick der skurkane alltid får unngjelde til slutt er det framleis finfint, dette, og teikningane er nydeleg klassisk Asterix-stil i mine augo.
Det er tilsvarande tankegong bak at eg kjøpte meg Norge rundt med Donald: Vikingkongen samt Donald Duck Fantasy: Den store reisen. Eg har vel ærleg talt betre ting å lese. Men eg liker at det framleis blir seld ei og anna teikneseriebok i daglegvarehandlane, så når det er såpass opp i mi gate og dei for ein gongs skuld _ikkje_ berre inneheld opptrykk av historiar eg allereie har både to og tre gonger i hyllene, så støttar eg det. Og til Donald å vere var det for all del ein del ganske bra, her!
All my friends are dead av Avery Monsen og Jory John. Morbid skøy. Velfortent godt rykte. Lite elles å sei, utover at den vil ta eit par minutt å lese, maks.
Ein brukthandeltur endte med tre bind av den gamle Egmont-serien der dei trykte opp gamle historiar av karakterar ein (ved tusenårsskiftet) ikkje hadde sett i vekebladet på veldig lang tid, «Endelig tilbake»:
Raptus Von Rupp, Rikerud og Storeulv.
Eg eigde binda med Super-Langbein og Spøkelseskladden frå før av (sistnemnte kjøpt nytt då det kom ut, fyrstnemnte i ein bruktbutikk for ein del år tilbake) og tenkte dette var gøy. Og det er det for så vidt. Det er ein viss kreativ gneist i desse verkeleg gamle historiane som dei kanskje litt meir straumlinjeforma historiane eg vaks opp med på nittitalet berre unntaksvis kunne matche. Men til gjengjeld er dei ofte formulariske og/eller i overkant tøvete eller flate. Alle tre kom likevel med fine tresiders forord og alt i alt var dette eit koseleg tillegg til Disney-seksjonen i teikneseriehyllemeterane.
Nok eit innfallskjøp i bruktbutikk, denne gongen tidleg i november, var ein liten stabel DC-seriar:
* Batman by Ed Brubaker, Volume One av (gisp) Ed Brubaker, Scott McDaniel et al. Eg kjøper jo mykje Brubaker (på langt nær alt, mannen er vanvittig produktiv), men den tidlege karrieren hans der han i stor grad vart kjent p.g.a. Batman-relaterte titlar har eg lese mindre av. Dette er ikkje på høgde med hans (så vidt) seinare Gotham Central, men det ER gode saker! Òg alltid fascinerande å dyppe tærne i såpass gamal-men-relativt-moderne DC-kontinuitet og sjå kva som framleis er canon, kva som er fullstendig omgjort i etterkant, og kva som er kimser-du-med-augo-så-går-det.
* Batman: Kings of Fear av Scott Peterson og Kelley Jones. Dette var ei overraskande god Scarecrow-historie der dei psykedeliske elementa eg vanlegvis mislikar fungerte betre enn eg kanskje venta meg. Teiknestilen var ikkje heilt i min smak for somme karakterar (Batman ser rar ut), men for Scarecrow sjølv var teikningane fantastisk, han har sjeldan sett så skummel ut.
* Batman: Joker's Asylum av Jason Aaron, J. T. Krul, Joe Harris, Kevin Shinick, Arvid Nelson, James Patrick, Jason Pearson, Alex Sanchez, Guillem March, David Hine, Keith Giffen, Bill Sienkiewicz, Andres Guinaldo, Andy Clarke et al. Antologisamling der Joker i kvart blad fortel ei historie om ulike Batman-skurkar, med ny skribent og illustratør kvar gong. Dei fleste forteljingane her var temmeleg bra, fleire direkte kjempegode, sjølv om eg nok kunne styre entusiasmen min for mange av teiknestilane. Penguin-bladet og Killer Croc-bladet er mellom dei beste historiane eg har lese om dei to respektive tittelkarakterane, og både Scarecrow, Riddler, Poison Ivy, Two-Face, Jokers eige og fleire andre her var svært minneverdige. Den einaste som eigentleg skuffa litt var Clayface sin, men sjølv den var lesverdig.
* Tre sekvensielle Catwoman-bind frå seinare år samt ei samling om ein nyare Batman-skurk som er tett samanknytt med Catwoman-plottet her: Dangerous Liaisons, Cat International, Duchess of Gotham og Punchline: The Gotham Game av Tini Howard, Bengal, Nico Leon, Sami Basri, Vicente Cifuentes, Veronica Gandini, Blake M. Howard, Gleb Melnikov, Max Ravnor og Will Robson. Over snittet bra historieforteljing, her, men diverre ikkje godt nok til å vere heilt minneverdig, heller. God kontinuitetsbruk og forankring av hovudpersonen i den emosjonelle samanhengen som (går eg ut ifrå) er etablert i andre titlar i seinare år, samtidig som historia er lett å følgje og sjølvstendig. Kanskje litt for mange meh sidekarakterar etter min smak, men sidan nesten alle er tidlegare etablerte karakterar forfattaren hentar fram, heller enn nye kreasjonar, skal eg ikkje klage for mykje.
Hard Bargain av Steven DeKnight og Leno Carvalho. Mannen som skreiv for Buffy/Angel, skapte Spartacus-serien og var seriesjef for den briljante fyrstesesongen av Netflix sin Daredevil prøver seg på urban fantasy-noir teikneserieroman, så då må eg sjølvsagt støtte det! Og dette var slett ikkje verst. Historia er eit forsøk på den amerikanske versjonen av den okkulte etterforskar-tropen (altså meir Harry Dresden og nemnte Angel enn John Constantine), men trass i demonar og magi er hovudpersonen ganske jordnær og meir i klassisk hardkokt Sam Spade- / Philip Marlowe-retning. Slett ikkje verst.
Så kjøpte eg tre små grafiske romanar om disneyskurkar til ektefellen for årsdagen vår i år, og då ho hadde lese dei hamna dei til slutt i min eigen bunke:
* Disney Villains: Hades - The Horn of Plenty av Mario Castagna, Harriet Webster, Lorenzo Colangeli og Francesca Dell'Omodarme. Eit spenstig forsøk på å attfortelje Persefone-myten i Disneys Hercules-universet der sjølvopptekne Hades openbart aldri kunne blitt forelska i nokon. Fungerer overraskande greit.
* Ikkje å forveksle med den tittellause Disney Villains: Hades av Elliott Kalan og Alessandro Ranaldi, som eg as rett etterpå. Her blir disneyfisert gresk mytologi samla av tittelskurken i eit Alan Moores League of Extraordinary Gentlemen-aktig konsept for å få kloka i Det gylne skinn. God, fartsfylt moro.
* Disney Villains: Maleficent av Soo Lee. Heilt nyyyydelege teikningar. Der Hades (korrekt nok) er framstilt som ein rappkjefta actionkomedieskurk i dei to overnemnte historiane, er Maleficent si historie ei roleg, mørkare fortejling med eventyrstemining, der kapitla nesten fungerar som sjølvstendige småhistoriar like mykje som ei lang ei. (Det eine kapittelet ER faktisk fullstendig uavhengig av resten, og er ei dialoglaus historie der me følgjer ramna Diablo på tokt i nærområdet.) Dialogen her er tidvis litt keitete og kjennest litt feil for karakteren, logikken det siste bladet er nok bittelitt for Dungeons & Dragons-aktig for meg, og eg set spørjeteikn ved at ho stadig forvandlar seg til (eller manar fram, det er uklart) ein gigantisk slange heller enn noko me kunne kjent att frå filmen … men teiknestilen gjorde dette likevel til stemingsfylt, fin lesing.
Asterix i Lusitania [Asterix en Lusitanie] av Fabcaro og Didier Conrad. Solid Asterix-historie med kjekke vitsar og nytt miljø for gallarane å boltre seg i. Liiitt trekk for å ikkje ha meir driv i sjølve historia, men, men.
Gjenlesing av Fables, volum 4: March of The Wooden Soldiers av Bill Willingham, Mark Buckingham, P. Craig Russell og Craig Hamilton følgde så, fordi me er veldig tilhengarar av P. Craig Russell i hushaldninga vår, og hans one-shot som var samla i dette bindet var eit hol i samlinga. Me hadde lese dette før, låna, då me for mange år sidan las heile Fables. Har aldri likt serien nok til å vere meint å kjøpe den inn, eigentleg, men dei tidlege åra var uansett best, så resten av historia i dette bindet var godt vert ein gjenkikk den òg.
For det som kjennest som mange år sidan støtta me ein Kickstarter for å gjentrykke gamle teikneserie-tie-ins av Gargoyles-fjernsynsserien. Dei kom endeleg, og eg rapporterer:
* Gargoyles: Classic Years av Martin Pasko, Mort Todd, Amanda Conner og Grant Miehm. 11 blader frå nittitalet, og (overraskande nok) det absolutt beste her. Liiitt formularisk med korleis annakvar nye historietwist tenderer til å involvere ein ny type kvasi-gargoyle-klon, men historiane som spring ut av det er varierte og spanande, og forteljargrepet med å late seriens einaste menneskelege hovudperson fortelje alt i fyrsteperson fungerer veldig godt!
* Gargoyles: Clan Building av Greg Weisman, David Hedgecock, Nir Paniry, Karine Charlebois, Gordon Purcell, Greg Guler, David Hutchison og Ben Dunn. Dette er serien frå midt på 2000-talet, som varte i 12 blader (skjønt dei siste tre-fire, om eg forstår nettet rett, kom berre ut i paperback-form fordi serien vart kansellert før dei kom ut individuelt). Dette skal i teorien erstatte den generelt mislikte tredjesesongen, utom fyrste episode derfrå, som Weisman sjølv skreiv og som han adapterer til teikneserieform i dei fyrste to blada her. Det er … heilt greitt. Lider litt av det typiske 'me fortset på ein kjent fjernsynsserie i anna format og passar difor på å bringe tilbake KVAR EINASTE KARAKTER DU NOKON GONG SÅG'-syndromet (eg er heilt for å bringe tilbake så mange karakterar som mogeleg, men då må dei får plass og meining i historia, og det skjer sjeldan her). Ein historieseksjon i midten av samlinga er ekstremt forvirrande lagt opp med (i stor grad meiningslaust, så vidt eg kan sjå) ikkje-lineær framstilling som slett ikkje klarer å løfte ei uansett lite imponerande plottline. Den tek seg meir opp mot slutten, der det blir fokus på berre éin enkeltkarakter.
* Gargoyles: Bad Guys av Greg Weisman og Karine Charlebois, ein avleggjarserie av Clan Building i svart-kvitt om diverse eksskurkar og antiheltar. Her hadde eg veldig låge forventningar, og var positivt overraska -- dette var ikkje av det beste, men slett ikkje verst!
* Gargoyles: Quest #1 av Greg Weisman og Pasquale Qualano, eit enkeltblad frå den noverande serien. Det har vore ein serie til mellom Bad Guys og denne som eg ikkje har lese, men det var relativt lett å forstå kva som gjekk føre seg og likevel openbar god bruk av kontinuiteten. Om historia som følgjer her vil vere verdt å lese er vrient å sei, men det verkar i alle fall litt meir fokusert enn Clan Building var.
Me kjøpte nyaste bindet Saga (bind 12) av Brian K. Vaughan og Fiona Staples då Outland hadde Black Friday-sal, og sjølv om dette nok var eit litt omrokeringsbind der det var meir plottløfting enn klimaks å finne, var det som alltid med Saga ei god, engasjerande leseoppleving. Veldig god bruk av forteljarrøysta, nok ein gong. Framleis ein av dei beste og mest ambisiøse langformat-seriane eg har lese, dette.
På årets tur til svigers kjøpte me det nyaste (tredje) bindet Klaus av Grant Morrison og Dan Mora, The Life & Times of Santa Claus. Som i bind 2 går Morrison her bort frå det opphavlege verket sin gotisk fantasy-sjanger og over i noko meir superheltparodisk, som smaker sci-fi-fantasy, der alle julenissar er verkelege og samarbeidar og saker, og det er nok langt mindre mi greie. Men historia i botnen av dei to blada som blir samla her er likevel gode: Den fyrste, om ein snømann med hukommelsesproblem som kanskje har vore menneske for kort stund sidan, og den andre, eit liv i revers lagt opp som ein adventskalender der kvar av 24 dobbeltsidige dialoglause illustrasjonar viser eit glimt frå ein manns liv, med alder og år i hjørnet, der me ser han blir yngre og yngre heilt til han er nyfødd 25. desember.
Og til slutt, Friday: The Complete Series av Ed Brubaker og Marcos Martín, som kona gav meg til gebursdagen. Eg hadde aldri høyrt om den før, men Ed Brubaker veit vanlegvis kva han driv med, og dette er intet unntak. Ein tidlegare tenåringsdetektiv kjem tilbake til heimbyen til jul etter sitt fyrste semester på college, og blir vikla inn i eit mysterium av sin tidlegare detektivmakker (og potensielt men urealisert romantisk partner). Spanande og engasjerande skreve.
Tongues of Serpents av Naomi Novik, som eg nemnte sist. Dette er, diverre, ei av dei svakare bøkene i serien (så langt verkar det som om annakvar bok er mindre fengande enn resten), men den er mykje betre skreve enn dei tidlegare svakare bøkene -- og unngår til og med hovudproblema til og med dei betre bøkene tidleg i serien sleit med (stadige problem som blir introdusert for så å bli løyst for lett, av seg sjølv og/eller utan særleg kostnad for hovudpersonane var hovudklagen min, og det er det etter kvart omtrent ikkje meir av, heldigvis). Så det var likevel relativt gøy og koseleg lesing. Men den mangla plott å snakke om, og det var tydeleg veldig tidleg, så det skada framdriftsviljen min ein del.
Special Time Edition: The Muppets - Funny, Wise, Beloved - Forever
Plukka denne opp i eit apotek på eit innfall fordi særleg kona er veldig glad i Muppetene. Ganske bra artikkelsamling, lett blanding av klassiske artiklar opp gjennom åras laup og nye skrevne for dette bladet. Kunne nok tenkt meg at filmane fekk meir tekst og mindre bilete (digre tosidiger skjermbilete og eit halvt avsnitt tekst følest som ... feil vektlegging) og at me fekk ei liknande oversikt over fjernsynsprosjekta som me fekk av kinofilmane, men elles eit godt, vellaga og interessant magasin.
The Aeneid av Virgil.
Dette har vore eit skjemmande hol i både bokhylla og lesehistorikken min, så det var fint å endeleg snuble over den i ein brukthandel å få retta på det. I etterkant ser eg at eg nok skulle spandert på meg ei ny utgåve -- det var slett ikkje så lett å følgje alt i ei utgåve fullstendig utan fot- eller endenotar for å forklare obskure referansar eller kallenamn. Og store deler, særleg frå midten av boka av, vart for kjedelege for meg, med endelause skildringar av kampscenar mellom folk historia slett ikkje hadde gjort nok arbeid for å investere meg i. Men for eit to tusen år gamalt verk, slett ikkje verst. Særleg var det doble historienivået der ein følgjer både daudelege og dei realpolitiske manøvreringane til gudane (som så mykje anna her, akkurat som hjå Homer) veldig tøft. Kjekt å endeleg ha fått lese den, i alle fall!
Søkemotoriserte meg òg nyleg fram til to små tilfeldig valte eventyr fordi eg trengde inspirasjon om dommar-relaterte historiar, The Judgment of Shemyaka og The Judge and the Devil, begge var ganske lesverdige!
Elles har det som vanleg gått i teikneseriar medan eg pløyer meg gjennom neste Malazan-roman:
Batwoman: To Drown the Worldav J. H. Williams III, W. Haden Blackman Trevor McCarthy og Amy Reeder. Truuur kanskje eg las denne digitalt i si tid, men eg snubla over den brukt og kunne ikkje motstå. Williams' Batwoman leverer vanlegvis, og dette er ikkje noko unntak. Kunne nok tenkt meg litt mindre ikkje-lineær utforsking av store konspirasjonar og litt meir karakterutforsking, men slett ikkje skuffande på noko vis, trass i høge forhåpningar.
The Hedge Knight II: Sworn Sword av Ben Avery, Mike S. Miller og George R.R. Martin. Var den opphavlege kortromanen så bra som dette? Eg hugsar søren meg ikkje, men i så fall er det langt og vel på tide med ei omattlesing. Dette var ei knallgod forteljing av ei ganske god historie.
Donald Duck: Vacation Parade av Federico Bertolucci og Frédéric Brémaud. Dette radarparet har briljert med LOVE-serien der dialoglause teikneserieromanar med nydelege illustrasjonar følgjer diverse dyr gjennom ein dag eller to, så ektefellen kjøpte meg denne som ei overrasking. Ei original historie som openbart (og effektivt) forsøker attskape slapstickdramaet i klassiske Donald Duck-teiknefilmar, og òg her klarar dei seg fullstendig utan dialog. Kjapp lesing, vakre teikningar. Men historia er, naturleg nok, neppe det mest minneverdige, så ein må ha ein viss førehandskjærleik for klassisk Donald Duck her. (Det har openbart eg.)
Nottingham: The King's Ransom [La rançon du roi] samt Nottingham: The Hunt [La Traque] av Denis Béchu, Emmanuel Herzet, Vincent Brugeas og Erica Olson Jeffrey. Ei Robin Hood-attforteljing med eit par gode vriar, typisk fransk-belgisk kombinasjon av grimt realistiske valdsgjerningar, historieliner og kjeltringar kombinert med vakre teikningar og ispedd uventa augneblinkar av lun eller tøysete humor. Ikkje av det beste eg har lese i sjangeren, men godt over snittet. Har allereie tinga meg bind 3 saman med siste julegåvehandelbestillinga!
Romance in the Age of the Space God av Stephan Franck. Har lese denne før, digitalt, men då me støtta ein Kickstarter for Francks pågåande noirserie Palomino var eit fysisk eksempar tilgjengeleg som eit tillegg, så då slengde eg den med. Veldig tydeleg og kanskje tidvis litt kleint påverka av å ha vore skreve underpandemien og Trump I-presidentskapet, men ekstremt vellaga, og skikkeleg god bruk av den snåle tittelen. Var vel verdt attsynet og kjøpet.
Las så ein del gratishefter frå Outland på Trick-or-Read-kampanjen dei hadde rundt allehelgensaften. Lite som imponerte særleg, men «More Weight: A Salem Story» i Hallowed Hauntings-antologien verka som ei veldig interessant og ambisiøs forteljing med tre ulike teikneseriar for tre relaterte plott i tre ulike tidsaldrar, der dei groteske handlingane i hekseprosessane verkeleg ser ut til å komme til si rett. Eg var òg veldig nøgd med klassisk superhelt-utvalet: Venom: Lethal Protector #1 og Batman: Year Two #1 heldt seg begge veldig godt. Og av dei nye tinga ser både Batman and Robin: Year One #1 og Absolute Batman #1 til å leve opp til dei gode rykta sine.
Nytt album av Idefix og de ukuelige: Drama i manesjen! [Les Irréductibles font leur cirque] av C.Bcconnier, Y. Coulon, S. Lecocq, D. Etien, P. Fenech og Rudy. Eg les nok desse mest av merkevarelojalitet og komplettisme, men om ein liker enkel og lystig slapstick der skurkane alltid får unngjelde til slutt er det framleis finfint, dette, og teikningane er nydeleg klassisk Asterix-stil i mine augo.
Det er tilsvarande tankegong bak at eg kjøpte meg Norge rundt med Donald: Vikingkongen samt Donald Duck Fantasy: Den store reisen. Eg har vel ærleg talt betre ting å lese. Men eg liker at det framleis blir seld ei og anna teikneseriebok i daglegvarehandlane, så når det er såpass opp i mi gate og dei for ein gongs skuld _ikkje_ berre inneheld opptrykk av historiar eg allereie har både to og tre gonger i hyllene, så støttar eg det. Og til Donald å vere var det for all del ein del ganske bra, her!
All my friends are dead av Avery Monsen og Jory John. Morbid skøy. Velfortent godt rykte. Lite elles å sei, utover at den vil ta eit par minutt å lese, maks.
Ein brukthandeltur endte med tre bind av den gamle Egmont-serien der dei trykte opp gamle historiar av karakterar ein (ved tusenårsskiftet) ikkje hadde sett i vekebladet på veldig lang tid, «Endelig tilbake»:
Raptus Von Rupp, Rikerud og Storeulv.
Eg eigde binda med Super-Langbein og Spøkelseskladden frå før av (sistnemnte kjøpt nytt då det kom ut, fyrstnemnte i ein bruktbutikk for ein del år tilbake) og tenkte dette var gøy. Og det er det for så vidt. Det er ein viss kreativ gneist i desse verkeleg gamle historiane som dei kanskje litt meir straumlinjeforma historiane eg vaks opp med på nittitalet berre unntaksvis kunne matche. Men til gjengjeld er dei ofte formulariske og/eller i overkant tøvete eller flate. Alle tre kom likevel med fine tresiders forord og alt i alt var dette eit koseleg tillegg til Disney-seksjonen i teikneseriehyllemeterane.
Nok eit innfallskjøp i bruktbutikk, denne gongen tidleg i november, var ein liten stabel DC-seriar:
* Batman by Ed Brubaker, Volume One av (gisp) Ed Brubaker, Scott McDaniel et al. Eg kjøper jo mykje Brubaker (på langt nær alt, mannen er vanvittig produktiv), men den tidlege karrieren hans der han i stor grad vart kjent p.g.a. Batman-relaterte titlar har eg lese mindre av. Dette er ikkje på høgde med hans (så vidt) seinare Gotham Central, men det ER gode saker! Òg alltid fascinerande å dyppe tærne i såpass gamal-men-relativt-moderne DC-kontinuitet og sjå kva som framleis er canon, kva som er fullstendig omgjort i etterkant, og kva som er kimser-du-med-augo-så-går-det.
* Batman: Kings of Fear av Scott Peterson og Kelley Jones. Dette var ei overraskande god Scarecrow-historie der dei psykedeliske elementa eg vanlegvis mislikar fungerte betre enn eg kanskje venta meg. Teiknestilen var ikkje heilt i min smak for somme karakterar (Batman ser rar ut), men for Scarecrow sjølv var teikningane fantastisk, han har sjeldan sett så skummel ut.
* Batman: Joker's Asylum av Jason Aaron, J. T. Krul, Joe Harris, Kevin Shinick, Arvid Nelson, James Patrick, Jason Pearson, Alex Sanchez, Guillem March, David Hine, Keith Giffen, Bill Sienkiewicz, Andres Guinaldo, Andy Clarke et al. Antologisamling der Joker i kvart blad fortel ei historie om ulike Batman-skurkar, med ny skribent og illustratør kvar gong. Dei fleste forteljingane her var temmeleg bra, fleire direkte kjempegode, sjølv om eg nok kunne styre entusiasmen min for mange av teiknestilane. Penguin-bladet og Killer Croc-bladet er mellom dei beste historiane eg har lese om dei to respektive tittelkarakterane, og både Scarecrow, Riddler, Poison Ivy, Two-Face, Jokers eige og fleire andre her var svært minneverdige. Den einaste som eigentleg skuffa litt var Clayface sin, men sjølv den var lesverdig.
* Tre sekvensielle Catwoman-bind frå seinare år samt ei samling om ein nyare Batman-skurk som er tett samanknytt med Catwoman-plottet her: Dangerous Liaisons, Cat International, Duchess of Gotham og Punchline: The Gotham Game av Tini Howard, Bengal, Nico Leon, Sami Basri, Vicente Cifuentes, Veronica Gandini, Blake M. Howard, Gleb Melnikov, Max Ravnor og Will Robson. Over snittet bra historieforteljing, her, men diverre ikkje godt nok til å vere heilt minneverdig, heller. God kontinuitetsbruk og forankring av hovudpersonen i den emosjonelle samanhengen som (går eg ut ifrå) er etablert i andre titlar i seinare år, samtidig som historia er lett å følgje og sjølvstendig. Kanskje litt for mange meh sidekarakterar etter min smak, men sidan nesten alle er tidlegare etablerte karakterar forfattaren hentar fram, heller enn nye kreasjonar, skal eg ikkje klage for mykje.
Hard Bargain av Steven DeKnight og Leno Carvalho. Mannen som skreiv for Buffy/Angel, skapte Spartacus-serien og var seriesjef for den briljante fyrstesesongen av Netflix sin Daredevil prøver seg på urban fantasy-noir teikneserieroman, så då må eg sjølvsagt støtte det! Og dette var slett ikkje verst. Historia er eit forsøk på den amerikanske versjonen av den okkulte etterforskar-tropen (altså meir Harry Dresden og nemnte Angel enn John Constantine), men trass i demonar og magi er hovudpersonen ganske jordnær og meir i klassisk hardkokt Sam Spade- / Philip Marlowe-retning. Slett ikkje verst.
Så kjøpte eg tre små grafiske romanar om disneyskurkar til ektefellen for årsdagen vår i år, og då ho hadde lese dei hamna dei til slutt i min eigen bunke:
* Disney Villains: Hades - The Horn of Plenty av Mario Castagna, Harriet Webster, Lorenzo Colangeli og Francesca Dell'Omodarme. Eit spenstig forsøk på å attfortelje Persefone-myten i Disneys Hercules-universet der sjølvopptekne Hades openbart aldri kunne blitt forelska i nokon. Fungerer overraskande greit.
* Ikkje å forveksle med den tittellause Disney Villains: Hades av Elliott Kalan og Alessandro Ranaldi, som eg as rett etterpå. Her blir disneyfisert gresk mytologi samla av tittelskurken i eit Alan Moores League of Extraordinary Gentlemen-aktig konsept for å få kloka i Det gylne skinn. God, fartsfylt moro.
* Disney Villains: Maleficent av Soo Lee. Heilt nyyyydelege teikningar. Der Hades (korrekt nok) er framstilt som ein rappkjefta actionkomedieskurk i dei to overnemnte historiane, er Maleficent si historie ei roleg, mørkare fortejling med eventyrstemining, der kapitla nesten fungerar som sjølvstendige småhistoriar like mykje som ei lang ei. (Det eine kapittelet ER faktisk fullstendig uavhengig av resten, og er ei dialoglaus historie der me følgjer ramna Diablo på tokt i nærområdet.) Dialogen her er tidvis litt keitete og kjennest litt feil for karakteren, logikken det siste bladet er nok bittelitt for Dungeons & Dragons-aktig for meg, og eg set spørjeteikn ved at ho stadig forvandlar seg til (eller manar fram, det er uklart) ein gigantisk slange heller enn noko me kunne kjent att frå filmen … men teiknestilen gjorde dette likevel til stemingsfylt, fin lesing.
Asterix i Lusitania [Asterix en Lusitanie] av Fabcaro og Didier Conrad. Solid Asterix-historie med kjekke vitsar og nytt miljø for gallarane å boltre seg i. Liiitt trekk for å ikkje ha meir driv i sjølve historia, men, men.
Gjenlesing av Fables, volum 4: March of The Wooden Soldiers av Bill Willingham, Mark Buckingham, P. Craig Russell og Craig Hamilton følgde så, fordi me er veldig tilhengarar av P. Craig Russell i hushaldninga vår, og hans one-shot som var samla i dette bindet var eit hol i samlinga. Me hadde lese dette før, låna, då me for mange år sidan las heile Fables. Har aldri likt serien nok til å vere meint å kjøpe den inn, eigentleg, men dei tidlege åra var uansett best, så resten av historia i dette bindet var godt vert ein gjenkikk den òg.
For det som kjennest som mange år sidan støtta me ein Kickstarter for å gjentrykke gamle teikneserie-tie-ins av Gargoyles-fjernsynsserien. Dei kom endeleg, og eg rapporterer:
* Gargoyles: Classic Years av Martin Pasko, Mort Todd, Amanda Conner og Grant Miehm. 11 blader frå nittitalet, og (overraskande nok) det absolutt beste her. Liiitt formularisk med korleis annakvar nye historietwist tenderer til å involvere ein ny type kvasi-gargoyle-klon, men historiane som spring ut av det er varierte og spanande, og forteljargrepet med å late seriens einaste menneskelege hovudperson fortelje alt i fyrsteperson fungerer veldig godt!
* Gargoyles: Clan Building av Greg Weisman, David Hedgecock, Nir Paniry, Karine Charlebois, Gordon Purcell, Greg Guler, David Hutchison og Ben Dunn. Dette er serien frå midt på 2000-talet, som varte i 12 blader (skjønt dei siste tre-fire, om eg forstår nettet rett, kom berre ut i paperback-form fordi serien vart kansellert før dei kom ut individuelt). Dette skal i teorien erstatte den generelt mislikte tredjesesongen, utom fyrste episode derfrå, som Weisman sjølv skreiv og som han adapterer til teikneserieform i dei fyrste to blada her. Det er … heilt greitt. Lider litt av det typiske 'me fortset på ein kjent fjernsynsserie i anna format og passar difor på å bringe tilbake KVAR EINASTE KARAKTER DU NOKON GONG SÅG'-syndromet (eg er heilt for å bringe tilbake så mange karakterar som mogeleg, men då må dei får plass og meining i historia, og det skjer sjeldan her). Ein historieseksjon i midten av samlinga er ekstremt forvirrande lagt opp med (i stor grad meiningslaust, så vidt eg kan sjå) ikkje-lineær framstilling som slett ikkje klarer å løfte ei uansett lite imponerande plottline. Den tek seg meir opp mot slutten, der det blir fokus på berre éin enkeltkarakter.
* Gargoyles: Bad Guys av Greg Weisman og Karine Charlebois, ein avleggjarserie av Clan Building i svart-kvitt om diverse eksskurkar og antiheltar. Her hadde eg veldig låge forventningar, og var positivt overraska -- dette var ikkje av det beste, men slett ikkje verst!
* Gargoyles: Quest #1 av Greg Weisman og Pasquale Qualano, eit enkeltblad frå den noverande serien. Det har vore ein serie til mellom Bad Guys og denne som eg ikkje har lese, men det var relativt lett å forstå kva som gjekk føre seg og likevel openbar god bruk av kontinuiteten. Om historia som følgjer her vil vere verdt å lese er vrient å sei, men det verkar i alle fall litt meir fokusert enn Clan Building var.
Me kjøpte nyaste bindet Saga (bind 12) av Brian K. Vaughan og Fiona Staples då Outland hadde Black Friday-sal, og sjølv om dette nok var eit litt omrokeringsbind der det var meir plottløfting enn klimaks å finne, var det som alltid med Saga ei god, engasjerande leseoppleving. Veldig god bruk av forteljarrøysta, nok ein gong. Framleis ein av dei beste og mest ambisiøse langformat-seriane eg har lese, dette.
På årets tur til svigers kjøpte me det nyaste (tredje) bindet Klaus av Grant Morrison og Dan Mora, The Life & Times of Santa Claus. Som i bind 2 går Morrison her bort frå det opphavlege verket sin gotisk fantasy-sjanger og over i noko meir superheltparodisk, som smaker sci-fi-fantasy, der alle julenissar er verkelege og samarbeidar og saker, og det er nok langt mindre mi greie. Men historia i botnen av dei to blada som blir samla her er likevel gode: Den fyrste, om ein snømann med hukommelsesproblem som kanskje har vore menneske for kort stund sidan, og den andre, eit liv i revers lagt opp som ein adventskalender der kvar av 24 dobbeltsidige dialoglause illustrasjonar viser eit glimt frå ein manns liv, med alder og år i hjørnet, der me ser han blir yngre og yngre heilt til han er nyfødd 25. desember.
Og til slutt, Friday: The Complete Series av Ed Brubaker og Marcos Martín, som kona gav meg til gebursdagen. Eg hadde aldri høyrt om den før, men Ed Brubaker veit vanlegvis kva han driv med, og dette er intet unntak. Ein tidlegare tenåringsdetektiv kjem tilbake til heimbyen til jul etter sitt fyrste semester på college, og blir vikla inn i eit mysterium av sin tidlegare detektivmakker (og potensielt men urealisert romantisk partner). Spanande og engasjerande skreve.
Obdormio wrote:Eg må stå opp og gå på skulen i morgon.
Det veit eg slett ikkje om eg er mentalt førebudd på.
WoTle wrote:Meir av dette og mindre av Lan som pissar medan Alanna ser på, takk!
Asphyxiate wrote: #justice4Glûg!!
-
Asphyxiate
- Den Fortapte
- Posts: 1070
- Joined: Wed Apr 11, 2007 19:59
- Location: Rett ved Akerselva
Re: Hva leser du for tiden? II
Jeg klarer som vanlig ikke å levere en like innholdsrik post, men har lest litt siden sist jeg og:
Keiseren av Roma av Mary Beard. Har faktisk ikke lest SPQR av Beard, som jeg kanskje burde gjøre, men plukka opp denne. Det er en bok om de romerske keiserne, fram til Alexander Severus (d. 235 evt), men ikke en kronologisk fremstilling, men heller en tematisk en. Det betyr at hun undersøker de ulike sidene ved keiserrollen, noe som gir henne en mulighet til å sammenligne og fordype seg i sidene ved det å være keiser i Romerriket, framfor å fortelle en streit historie. Hun ser feks på keiseren på tur, keiserens palasser og andre bygninger, keiseren og kultur/idrett m.m. Det er for så vidt i tråd med å tenke historie på, særlig didaktisk, de siste tiårene (jeg kjører også tematisk undervisning i historie på VG2). Det har sine fordeler da man ser sammenhenger og får et godt bilde av keiseren. Men det har også sine ulemper, da det egentlig krever en viss kronologisk oversikt og kunnskap fra før av. Jeg kan jo det grunnleggende, men merket også flere ganger at jeg måtte google litt for å få ting på plass. Hun skriver samtidig godt, så da er det vel bare å få tak i SPQR.
Grev Jakob av Geir Stian Ulstein. Den handler om en dansk greve som havner i maktkampen i Danmark på 1200tallet, blir beskyldt for å drepe den danske kongen, taper maktkampen, og må flykte til Norge, der han blant annet står bak byggingen av den første borgen på Akersneset (Akershus festning). Har jo vært borti navnet en del ganger i mine egne studer for over 10 år siden, og mange karakterer er kjente, men hadde ikke så mye kunnskap om Jakob Nielsen i seg selv, så det var jo interessant. Forfatteren legger det litt fram som en historisk true crime (hvem drepte den danske kongen Erik Klipping), men klarer aldri helt å engasjere i historien. Han skriver greit, men ikke så levende. Litt skuffende.
Fikk to utgaver av Hardråde av Tore Skeie til jul (sånn går det når man sender ut en generell ønskeliste). Har lest hans tidligere bøker og han er en god forfatter, og det er han her også. Er bare halvveis (Harald Hardråde driver per nå, etter 20 sider, og løper rundt i Middelhavsområdet som leisesoldat i væringgarden), men Skeie fortsetter å skrive veldig godt. Han har god kontroll på historien og er skikkelig flink til å forklare verden og samfunnet - også den bysantinske. Kan vel ikke anbefale boka før jeg er ferdig, men basert på 50% lesing, så anbefales den. Tenker å bytte den ene utgaven i enten Ufred av Åsne Seierstad eller 38 Londres Street av Philippe Sands, men ser også at jeg vil rekke å lese ferdig boka innen byttefristen, så kanskje bytte begge?
Av tegneserier har jeg lest
Pennyworth av Wilson og Gedeon. Samler #1-7. Ganske fin lesning der vi møter Pennyworth i dag og da han var ung agent. De to tidslinjene blendes etter hvert sammen. Det er dobbeltagenter, det er genmanipulasjon, russere og kald krig. Tegningene er ganske greie, men kanskje litt "stive".
Hellboy and the BPRD - The Secret of Chesbro House and others av Mignola med fler. Samling av flere korthistorier. Har aldri lest Hellboy (annet enn Hellboy junior som gikk i M-bladet en periode), men har hatt lyst, så plukka denne med meg (kosta ikke mange kronene hvis jeg husker riktig). Det gir mersmak, men med flere korthistorier med ulike tegnere, blir det jo en del hopp (de to siste henger sammen). Synes at hovedhistorien, The Secret of Chesbro House, er den beste av av dem.
Scene of the Crime av Ed Brubaker, Michael Lark og Sean Philipps. Er som deg Loki, glad i Ed Brubaker. Dette er en av hans tidligere utgivelser og er en god krim-noir-thriller som ikke skuffer. Også fint å lese et "blad" der historien er fullført!
Keiseren av Roma av Mary Beard. Har faktisk ikke lest SPQR av Beard, som jeg kanskje burde gjøre, men plukka opp denne. Det er en bok om de romerske keiserne, fram til Alexander Severus (d. 235 evt), men ikke en kronologisk fremstilling, men heller en tematisk en. Det betyr at hun undersøker de ulike sidene ved keiserrollen, noe som gir henne en mulighet til å sammenligne og fordype seg i sidene ved det å være keiser i Romerriket, framfor å fortelle en streit historie. Hun ser feks på keiseren på tur, keiserens palasser og andre bygninger, keiseren og kultur/idrett m.m. Det er for så vidt i tråd med å tenke historie på, særlig didaktisk, de siste tiårene (jeg kjører også tematisk undervisning i historie på VG2). Det har sine fordeler da man ser sammenhenger og får et godt bilde av keiseren. Men det har også sine ulemper, da det egentlig krever en viss kronologisk oversikt og kunnskap fra før av. Jeg kan jo det grunnleggende, men merket også flere ganger at jeg måtte google litt for å få ting på plass. Hun skriver samtidig godt, så da er det vel bare å få tak i SPQR.
Grev Jakob av Geir Stian Ulstein. Den handler om en dansk greve som havner i maktkampen i Danmark på 1200tallet, blir beskyldt for å drepe den danske kongen, taper maktkampen, og må flykte til Norge, der han blant annet står bak byggingen av den første borgen på Akersneset (Akershus festning). Har jo vært borti navnet en del ganger i mine egne studer for over 10 år siden, og mange karakterer er kjente, men hadde ikke så mye kunnskap om Jakob Nielsen i seg selv, så det var jo interessant. Forfatteren legger det litt fram som en historisk true crime (hvem drepte den danske kongen Erik Klipping), men klarer aldri helt å engasjere i historien. Han skriver greit, men ikke så levende. Litt skuffende.
Fikk to utgaver av Hardråde av Tore Skeie til jul (sånn går det når man sender ut en generell ønskeliste). Har lest hans tidligere bøker og han er en god forfatter, og det er han her også. Er bare halvveis (Harald Hardråde driver per nå, etter 20 sider, og løper rundt i Middelhavsområdet som leisesoldat i væringgarden), men Skeie fortsetter å skrive veldig godt. Han har god kontroll på historien og er skikkelig flink til å forklare verden og samfunnet - også den bysantinske. Kan vel ikke anbefale boka før jeg er ferdig, men basert på 50% lesing, så anbefales den. Tenker å bytte den ene utgaven i enten Ufred av Åsne Seierstad eller 38 Londres Street av Philippe Sands, men ser også at jeg vil rekke å lese ferdig boka innen byttefristen, så kanskje bytte begge?
Av tegneserier har jeg lest
Pennyworth av Wilson og Gedeon. Samler #1-7. Ganske fin lesning der vi møter Pennyworth i dag og da han var ung agent. De to tidslinjene blendes etter hvert sammen. Det er dobbeltagenter, det er genmanipulasjon, russere og kald krig. Tegningene er ganske greie, men kanskje litt "stive".
Hellboy and the BPRD - The Secret of Chesbro House and others av Mignola med fler. Samling av flere korthistorier. Har aldri lest Hellboy (annet enn Hellboy junior som gikk i M-bladet en periode), men har hatt lyst, så plukka denne med meg (kosta ikke mange kronene hvis jeg husker riktig). Det gir mersmak, men med flere korthistorier med ulike tegnere, blir det jo en del hopp (de to siste henger sammen). Synes at hovedhistorien, The Secret of Chesbro House, er den beste av av dem.
Scene of the Crime av Ed Brubaker, Michael Lark og Sean Philipps. Er som deg Loki, glad i Ed Brubaker. Dette er en av hans tidligere utgivelser og er en god krim-noir-thriller som ikke skuffer. Også fint å lese et "blad" der historien er fullført!
Manbearpig